Nina Persson - vooral bekend van The Cardigans - is een schatje. Eentje dat in haar sologedaante het publiek moeiteloos weet aan én in te pakken.

Maar laat ons beginnen bij het (vaak) traditionele begin van een concertavond: het voorprogramma. De stem van Kristofer Åström was er (aangenaam, maar allesbehalve uniek), de songs niet (ene-oor-in-andere-oor-uit -singer-songwriter-composities). Onze aandacht hield het dus snel voor bekeken, al kwam er een opflakkering toen Åströms tekst tijdens een ode aan ene Chris niet meer wou komen. Twee nieuwe pogingen brachten geen redding en niet veel later besloot de gegeneerde Åström dan maar om het podium vroeger dan gepland te verlaten. Niemand die het hem kwalijk nam.

Twintig minuten en een tonic voor ondergetekende later kondigde A Camp zich aan door middel van een feëriek intromuziekje - de Efteling leek zich even wat zuidelijker te bevinden. Nadat de bandleden een voor een waren opgedoken, fixeerden alle aanwezige blikken zich voor de rest van het concert op Persson. En ja, de combinatie van een strakke, zwarte outfit met daarboven een paar onweerstaanbare bambi-ogen zat daar wel degelijk voor iets tussen. Waarmee u ons niet hoort zeggen dat we geen oor hadden voor de bijhorende soundtrack. Waar A Camps titelloze debuut nog bol stond van de americana- en countryarrangementen, blijft de poppy opvolger “Colonia” daar ver van verwijderd. Persson had tijdens interviews laten optekenen dat ze zichzelf niet wilde herhalen, met als gevolg dat de volledige setlist in Trix enkel een rockjasje kreeg aangemeten.

Storen deed dat niet en daar hadden, naast Perssons torenhoge enthousiasme, ook haar bandleden (met manlief Nathan Larson op bas) een grote verdienste aan. Die waren dankzij de ver gevorderde tour al behoorlijk op elkaar ingespeeld, waardoor er naast spelen ook vanaf het begin plaats was voor ongeforceerde interactie met het publiek. Gefilmd worden door een artiest was nog nooit zo leuk: de sfeer kwam, zag en overwon.

En dan te denken dat de eerste single in de set (het sublieme “I Can Buy You”) pas halverwege de avond voorbijkwam: het ultieme bewijs dat geen enkel A Camp-nummer het voor minder dan “sterk” doet. “Golden Teeth And Silver Medals” nam zelfs daar geen genoegen mee. Voor dit wonderlijke duet tekende Åström vanavond zowaar voor de mannelijke helft. De tekst onthouden lukte deze keer wel en iedereen zag en hoorde dat het plaatje klopte.

De huidige single “Stronger Than Jesus” zorgde voor een afsluiter in stijl, maar een daverend applaus veroorzaakte een bisronde met onder andere een snoeiharde discoversie van Bowies “Boys Keeps Swinging”. Drie nummers en een tweede bisronde later was het dan echt over en uit en daar was A Camp het hart van in (hoe lang kan een mens ”thank you” zeggen?), maar de aanwezigen nog meer (hoe lang kan een mens in zijn handen klappen?). Of om het met de woorden van een sympathieke tekenfilmbouwvakker te zeggen: “Can Nina Persson buy us? Yes, she can!” (KH)